PRIMEIRO PREMIO. O peor poema para Laura

No inverno vai frío.
No verán vai calor.
Na primavera, depende.
Oh, Laura, volve axiña.
Mentres agardo á porta do supermercado,
co portaavións en dobre fila,
penso nas perlas dos teus ollos,
no teu sorriso acibeche,
no teu cabelo nacarado...
Devezo polo teu acento francés,
polo vulto que tes nas costas,
pola túa voz áspera.
Laura: tardas de carallo.

Ai Lauriña non cho podo dicer do revés
mais carallo francés
é como un portavións anti-estrés
de grande pracer francés
un vultiño no teu interior que quer dicer yes.

"My name is Laura"
dixéchesme un día,
oh, love!, o meu vulto
saltou coma unha anguía.
Sopra o vento,
caen dúas torres,
heicho contar,
a ver se morres.
No Iraque, coas emocións, fíxeno con outra, nun portaavións.
Lauriña: fasme un francés,
mesmo que sexa por última "ves"?
No noso espazo aéreo
todo é etéreo.
Agarda polo meu avión,
Laura, eu son o novo Napoleón.

ÁCCESIT. Premio Bush á fidelidade

As rosas son violetas.
Oh, meu francés na cama.
Como te achei de menos.
Canto máis vermello é o portaavións
máis azul vira o can.
Vendo como te bicou aquel encantador vulto vermello.
Os cans e o gato aínda andan tolos
dende que comiches o zapato de Barney.
A aventura coa querida ten sido tal barreira
na distancia.
A próxima vez que queiras o meu vulto
aterra na cama azul.

O francés fixome un vulto,
o final díxome que era grego,
minha Laura, sentinme coma un portaavións

Laura, Lauriña
miña carrapuchiña
vulto, quero dicir vulta,
vultiña.
No portaavións francés
hoxe non aterres,
agora teño unha aventura
mais aterradora
velaités
un spanish e un inglés
quentaranme a cama
por certo, dille a Barney
que se o pillo
mandareino a Bagdad por gato
manxador do meu zapato.
Laura, Lauriña
miña carrapuchiña.
dígoche a verdade
nin coidar gatos sabes.

Desde o norte até ao sul,
desde Nova York até Istambul,
o teu francés, Laura,
cantan os grandes sátrapas.
Rebusca, rebusca o teu vulto, Lauriña,
que logo has de ter morriña.
— Saudades non hei de ter
porque o meu corazón navega
coma un portaavións de estrea.

Sei que te chamei vulto
Mais non foi ningún insulto
Quería que vises a miña pena
Por iso che escribín o poema

Qué valente fuches raíña
Marchando a Europa soíña
Lémbrasme ós do portaavións
Cando fan as súas misións

Sei que non é boa poesía
se soubera mellor a faría
Incluso en francés feiticeiro
Pero suspendino en primeiro

I
Con cen canóns por banda,
vento en popa a toda vela!
non corta o mar se non voa,
o meu portavións "Enterprise".

Empresa boa na que me metiches
naquela recepción, cando por debaixo da mesa
me tocaches os...

E un home é un home, Lauriña,
e aquel embaixador,
ó ver o vulto avultado,
xa pensaba o peor.

Take it easy, my friend!
tívenlle que dicir,
que será de uranio empobrecido, cando vos toque recibir.

II
Ves como chegamos Lauriña...
nunca me criches de todo.
God bless America!