Sodes malos. Haiku.

Vulto de celos.
Del, do francés, do seu
Portaavións

Laura B.

(o Bush na Fraga...doeumeeeee!!!)
os jrelos son marelos
e as nabisas doutra cor
o meu vulto Lauriña
e para outro millor
canto máis nejro o chapapote
máis de caza marcha el
non é juapo, nin jaiteiro, nin bon home, nin francés
é colega do pequecho, do meu fiel amijo Aznar
el presentoumo un día...
xa non me puden alonxar
quero fuxir con el,
ir ó Vilas a cear
comprende, miña Lauriña,
que ós dous jústanos cazar
el dispara cunha escopeta
eu cun portaavións militar
se queres unha aventura, vente connosco a matar

A ONU, Ansar, Laura e outras mozas de Bush

As estrelas son vermellas
Os cascos azuis
Úsote como me dea a gana!
Saltou unha resolució
Pra invadir a nacion pagana
E axudar o Sharon
Na súa tarangana
E aloucada destrucción
Que sei eu dun vulto de lana
Nin tampouco dun portaavións
Laura e a ONU non coinciden en nada
Mais eu atopei a solución
Son amantes a puta e a fada
xunto a Ansar o maric*n
Laura a fada viu todo do reves
quedouse Bush co Ansar e foise cun francés!

Oh! Laura,
Laura,
Laura,
estránote.
O can estránate,
o gato estránate,
todo o barrio te estrana
oh! o barrio
ese conxunto de vultos non franceses que van traballar a diario
para construír unha grande nación
que te estrana.
Oh! vultos americanos -non franceses-,
por que ides traballar en coche
e non en portaavións,
polo Potomac abaixo vai,
un portaavións francés,
corre que te corre,
quen o poidera coller...
oh! Laura, Laura, Laura.
Oh! Laura

Ai, carallo de Lauriña,
mesmamente eres coma Rosalía, con teu vulto ben francés,
enchendo a un coruñés, mira se voan as anduriñas e sentan no cayuco,
no futuro chamaranlle ao barquiño o portaavións, de Bush, Carabús,
enchendo o meu poema
de amor por ti, carballeira,
Nai da mina tenreira, poeta desta paneira,
galega bastante pelma, chea de chorateima, caralleira de Iria Flavia,
mociña de Texas largas, de Texas-Tejas queridas, manda carallo que ben fundidas.

Pouco vulto, Georges
por moito que vaias ao portaavións
En comparación cos collóns do francés

Chegei onda ti
co meu desexo portaavións,
co meu vulto nos pantalóns,
co meu máis potente canón.
Para ti, Laura,
mudarei ao francés en grego,
farei dos ateos bos cregos
e volverei ao mundo cego.
Ao cabo, moza,
atrás das cadeiras eléctricas,
caídos nas miñas foxas sépticas,
nunca dirán que es tan patética.

Oda post mortem

Estou a porme azul
o meu vulto vai estourar,

por que te fuches Laura?
por que marchaches do meu carón?
Por que me chimpaches dun portaavións?

Non era o meu desexo
ti sabíalo,
non son coma ansar
que gosta dos cabalos
con un bo turbo,
coma o das iveco.

Cantas veces pregaches a St. Jacques?
Cantas veces desexaches un francés?

Oh Laura,
endexamais comprendín para que queriamos un tipo deses na casa.

Agora xa sei o que querías,
agora que non estás.

O meu vulto inza,
eu vóltome azul,
azul coma o oceano onde te guindaches,
dende o meu portaavións.

Laura, ó my love, só tu és o meu amor,
quero-te eu, querem-te os cães,
o gato também.
Os olhos requerem olhos
e os corações, corações,
para teres aventuras:
tu, eu, mais um portaaviões.
Movimento, só para ti, monumento,
nom som quem de te obrigar a me aturar
mais um momento!
Laurinha estás à janela
com o teu vulto-cabeça
a receber o brilho da lua
que com sua belura inunda o céu!
E eu nom me vou daqui embora
sem umha prenda tua,
do direito ou do revés...
dá-me, Laurinha amor dá-me a tua mão para que deixe
um bico
francês.
I love you, my healt.

Oh, Laura, quen che dera vulto,
máis que miñoca da pequena,
por moito que Georges
ollara no portaavións para un deductor francés