Un día de néboa, gris. Case chove. Fixémolo como puidemos, aínda que non era doado. Tantas aldeas, tantos cativos, os camelos coa gastroenterite...ao final alugamos un Patrol.

Levan 63 días dun temporal co que baila todo o barco.Co frío que fai os bacalaos conxelanse na cuberta.Viran rápido a rede porque é noiteboa. Despois, coma sempre, cearán bacalao.

Si, iso é, señor xuíz, interceptaron ós meus renos axiña. Vendáronme os ollos. Mergulláronme nun inferno negro de noite polar. E foi dese xeito que me atoparon no buraco de Tikrit

Os reis subían a escuras as escaleiras da miña casa deixando caramelos e algunha moeda nos zapatos. Aquel ano caeron dous patacóns no meu zoco e eu sentínme afortunada.

Zoaba o vento na casa grande, abreu a porta e dixo:"fillo este ano non hai reis"e logo?-pregunta o pequeno-"estaba o mar tan sucio que marcharon"

O réptil radiactivo já estava ali quando a nave furou as águas. Mas nom houvo que aguardar a seguinte glaciaçom. Morreu, e houvo festa.

Todo era negro na fin da terra, a noite, o vento, o mar, non era unha balea era un cascaxo de ferro que gomitaba das súas entrañas negras inquedanzas.As gaivotas eran carroñeras.

Levaba xa un tempo na cama e André non durmía. Algo ía mal. Papa Noel debía chegar esa noite. ... Pero de seguro non podería baixar pola campá extractora !!!

Viña a chuvia en forma de améndoas serodias a rebentar o tempo (non sabía onde ficar). E embebedámonos das flores que foran, ai, que gusto... Agora, só a bodega aguanta a humidade.

Eramos vinte arredor da mesa e dous cativos durmindo.Bacallao con verdura e pan de noces.Moitas panxoliñas. Sabe Dios se d'hoxe nun ano...

...tiña cartos, pero non era rico.

Xa o sabía eu.

O cansancio e o frio axudárono a dormir. A mañá seguinte rifábase polo seu comportamento e por ser tan necio de non recordar q o carbón fixolle perder tódolos dentes.

Igual ca sempre. Escaparates a rebentar, luces, musiquiña..a mesma indecisión. De volta, só tenrura. Tanta, que ó chegar, no abrazo, desbordou ducias de bicos.

De súpeto toda a humanidade sentíu a súa presencia. A noticia espallouse de inmediato por internet: o Salvador nacera; era unha muller, chamábase PAZ... Espertei chorando.

Cabodano do fuel cruel. Lembras? Carrexabamos a capazos. E no solpor, rubéns no mar, esperanza, desexo. A forza de moitos vai limpar o que é de todos. Xubilará ós responsables.

O rapaz meu que estudie. Isto non compensa o esforzo.Nas aduanas míranche coma un delincuente.Ninguén agradece.Total pra levar catro escalestris.Que os merquen os pais no champion.

Outro morado no brazo. Pero o pequeno, non o pudo evitar:¿Mamá,chegaron os reis?Han chegar, durme.E botouse a chorar. Nos tamén. Pero faciámonos os durmidos.

Díxolle o señor a María:
- Temos un problema co rapaz. Cando lle pido que faga algo responde que non atende a cousas deste mundo. Podedes quedar con el, esta finde, Xosé e ti?

Vas ter que parir aquí. Un muro impídenos continuar.